Browsing Tag

Nesteldrang

BARTS BABY

Aan de meeste papa’s en mama’s (maar niet allemaal): het gezeik van een zwangere

Barts Boekje - alles goed

Spoiler Alert! Of beter: waarschuwing! Dit zou in de ogen van sommige mensen namelijk zomaar eens best een negatief stukje schrijven kunnen worden. Terwijl ik – zeker qua zwangerschap – juist niets te klagen heb. Dat is namelijk precies het onderwerp van deze klaagzang – voelt u de ironie? Het betreft hier namelijk een potje non-hormonaal doch ietwat irreëel (vind ik zelf ook hoor; er zijn volop voorbeeldmoeders die het tegendeel bewijzen) van me aftikken over ‘die nieuwe fase’ en deze ‘spannende tijden’. Pleister eraf: ja, ik ben zwanger, nee ik heb geen last van allerhande kwaaltjes en geuren en nee, eerlijk gezegd voel ik me helemaal niet nieuw of anders en vind ik het niet allemaal dusdanig spannend dat mijn wereld er volledig van op zijn kop staat. Vind ik het leuk om zwanger te zijn? Jawel. Wilde ik dit? Jazeker. Besef ik me dat alles straks voor altijd anders zal zijn? Terdege. Verwacht en hoop ik dat onze baby de ALLER-mooiste, knapste en liefste op aarde wordt, en dat hij (het is een hij) in goede gezondheid minstens 120 jaar oud mag worden en het geluk in het leven vindt? Ja. Duh. Staat mijn leven stil en ben ik minder geinteresseerd in alles waar ik zeven maanden geleden nog zo vol van was? Nee. Pertinent niet. Om daar een schepje bovenop te doen: vind ik ineens andere dingen lekkerder/ leuker en/ of interessanter dan voorheen? Allerminst.

Wat niet wil zeggen dat mijn maatstaf ieders maatstaf is/ zou moeten zijn. Het tegenovergestelde juist, dat is precies de reden van dit relaas: doe wat voor jou werkt, en laat een ander in alle rust en vrede (en op zijn of haar tempo) hetzelfde doen.

Barts Boekje - zwanger1

Lieve vaders en moeders, want ja, ‘ouders van nu’, vooral jonge, ‘hippe’ moeders maar zeker ook de vaders waarvan ik vermoed dat ze een zeikwijf (sorry, maar daar zijn er toch ook echt een aantal van – de vrouwen met oprechte fysieke problemen uiteraard buiten beschouwing gelaten) thuis hebben zitten: het klopt, jullie ontloop ik vanwege jullie goed bedoelde maar o zo dwingende adviezen en meningen. Niet omdat ik jullie geen lieve mensen vind. Welnee. Ik kon het meer dan goed met jullie vinden voordat jullie me in jullie clubje op wilden nemen. Maar nu dat wel het geval is, nu ik een soort van gouden ticket lijk te heb gewonnen die me het ‘recht’ geeft om aan te haken bij ‘alles waar ik het bestaan niet van wist’ (jullie woorden), laten jullie me zelden met rust. Alsof mijn (ons) leven nu pas gaat beginnen (terwijl ikzelf vind dat de afgelopen 36 jaar pretty awesome waren). Helaas, ik deel jullie liefde voor een kind dat ik nog helemaal niet ken nog niet, en dat is prima – komt wel. En nee, ik heb de klachten die jullie hebben niet, en al had ik ze wel, dan wilde ik het er nog niet over hebben – het huisje-kruisje-verhaal blijft in mijn optiek binnenshuis. Heel ouderwets maar dat vind ik nu eenmaal fijn. O, en aan de bloggers/ vloggers: sorry lieve schat maar nee, je doorbreekt geen taboe door het online te hebben over hoe normaal het is om ‘scheetjes’ te laten (maar jij niet hoor! O nee, jij niet), ‘cravings’ te hebben, moe, humeurig en misselijk te zijn, de roze wolk te missen en wat niet meer. Reality check: vrijwel iedere (bijna)moeder heeft dit en wil dit klaarblijkelijk delen, zoekend naar een bondgenoot die de fictieve roze wolk ook nog nooit heeft mogen spotten. Snap ik ook hoor! Dat doe ik hier as we speak immers ook. Maar een taboe? Nee, allang niet meer. Ik sprak pas een kennis – die ik per direct tot hartsvriendin wil bestempelen – die net een kindje heeft gekregen en aan wie ik vroeg hoe het allemaal ging (me schrap zettend). Het antwoord: supergoed! Einde verhaal en over op de orde van de dag. Kijk, dat vind ik nou taboedoorbrekend.

Barts Boekje - wiegje

Dus lieve papa’s, mama’s en zwangere medemens, mochten jullie dit lezen: ik besef me dat dit stuk me waarschijnlijk niet perse geliefd maakt (want o de gevoeligheid van het onderwerp) maar ach, dat mag. Vandaar een aantal misschien niet altijd even gewaardeerde antwoorden op een aantal van de meest gestelde vragen van de afgelopen 5 maanden (voor het ‘huh, je zei toch 7 maanden?’ klinkt: yes, maar die eerste maand wist ik van niks, en de tweede maand jullie niet):

Lees verder…